Het indrukwekkende debuutjaar van De Lange Natuursteen Unitas in de Eredivisie heeft niet de ultieme bekroning gekregen. In een kolkende en tot de nok toe gevulde sporthal De Boerhoorn kwam zaterdagavond na zestig minuten meeslepend tophandbal een einde aan het Drentse sprookje. In de halve finale van de play-offs om promotie naar de Super Handball League trok opponent DFS Arnhem in een zinderende thriller aan het langste eind: 29-32. Waar de Roldenaren vijf minuten voor tijd nog uitzicht hadden op een historische overwinning, was het de meedogenloze routine van de Gelderlanders en een heldenrol voor doelman Björn Brachten die het rood-blauwe feestje wreed verstoorden. Unitas rest de ongekende trots van een derde plaats, terwijl DFS zich mag opmaken voor de finale tegen Tachos.
Door Rolf Luinge
Een halve finale spelen in je debuutjaar in de Eredivisie is een prestatie van formaat. De verwachtingen in het Drentse boerendorp waren zaterdagavond dan ook hooggespannen. De trouwe aanhang, gewapend met de kenmerkende sfeer en decibellen, vormde de welbekende ‘Drentse muur’ om hun ploeg naar de overwinning te schreeuwen. De entourage en de wedstrijd was pure reclame voor het Nederlandse handbal: een oude, sfeervolle sporthal, twee ploegen die weigerden voor elkaar onder te doen en een intensiteit die van de eerste tot de laatste seconde voelbaar was. Toch bleek aan het einde van de rit de wet van de topsport meedogenloos. Wie in de absolute slotfase de zenuwen niet in bedwang kan houden, delft het onderspit.
Zenuwachtige openingsfase en arbitrale strengheid
Dat de belangen immens waren, vertaalde zich in de beginfase direct naar het spelbeeld. Net als in de voorgaande twee onderlinge ontmoetingen in de reguliere competitie, leek Unitas aanvankelijk last te hebben van ‘play-offbibbers’. De ploeg van het scheidende trainersduo Henk Smeenge en Denise de Vries stond in de dekking te vlak en te afwachtend. De onderlinge afstemming, normaal gesproken een van de grote pijlers onder het Rolder succes, ontbrak. DFS Arnhem profiteerde optimaal van deze aarzelingen. Via de scherpe Dani van Noesel en de geroutineerde Kevin Suiters keken de Drenten binnen vijf minuten tegen een pijnlijke 1-4 en even later 1-5 achterstand aan.
De arbitrage, in handen van het duo Hommen en Van Kessel, drukte direct een stevige stempel op de wedstrijd. Zij kozen voor een uiterst strakke lijn en stonden in de fysieke duels weinig toe. Dit resulteerde in een ware regen aan tijdstraffen; alleen al in de eerste helft moesten er liefst zes spelers naar de strafbank. Daarnaast werden er veel zevenmeterworpen toegekend. Hierin openbaarde zich een cruciaal verschil tussen beide ploegen. Waar Dani van Noesel namens de bezoekers gedurende de hele wedstrijd uiterst trefzeker bleek vanaf de strafworpstreep, kampte Unitas met een opmerkelijk penalty-trauma. De Roldenaren hadden vier verschillende spelers nodig voor hun strafworpen, wat resulteerde in evenzoveel gemiste kansen. In topwedstrijden als deze zijn dergelijke missers niet altijd fataal maar wel dure slippertjes.
De wederopstanding en de keepersstrijd
Toch toonde Unitas karakter. De afronding van schutters als Bart Lensen, Bart Mik en Rik Makkes, die aanvankelijk onvoldoende was om de Arnhemse defensie te verontrusten, begon te lopen. Na een kwartier spelen veerde De Boerhoorn op. Een schitterend opgezette aanval bereikte cirkelspeler Leon Smeenge, die koelbloedig de 6-6 gelijkmaker tegen de touwen gooide. Vanaf dat moment ontspon zich een fascinerende wedstrijd op hoog tempo waarin beide ploegen voortdurend stuivertje wisselden. Telkens als Unitas de stand gelijk trok, wist DFS in de tegenaanval de marge weer op één te brengen.
Het duel ontpopte zich bovendien tot een schitterende keepersstrijd. Aan Drentse zijde wist sluitpost Jarno Paasman zich zelfs op het wedstrijdformulier te schrijven door een empty-goal situatie van de tegenstander af te straffen; hij wierp de bal over de volledige lengte van het veld feilloos in het verlaten Arnhemse doel. Aan de andere kant stond echter een fenomenale Björn Brachten. De oud-doelman van Hurry-Up ontpopte zich tot een onneembare vesting. Hoewel Unitas via goed uitgespeelde aanvallen veel een-op-een kansen wist te creëren, had Brachten telkens een antwoord. Zelfs Rolder topschutter Bart Lensen, die in de voorgaande wedstrijd tegen DFS nog onstopbaar was, kreeg de bal maar moeizaam langs de lange Gelderse sluitpost. Dat de ruststand ‘slechts’ 16-17 in het voordeel van DFS was, gaf de Drentse burger moed.
Unitas grijpt het initiatief
Na de pauze leek de wedstrijd definitief te kantelen in het voordeel van de thuisploeg. Unitas schroefde de defensieve intensiteit op, waardoor DFS de grootste moeite had om de gaten in de Drentse muur te vinden. De verdedigende stops stelden de Roldenaren in staat om hun gevreesde snelle omschakeling te spelen. De breaks werden weer succesvol ingezet en via een 18-18 tussenstand pakte Unitas in de veertigste minuut voor het eerst een serieuze voorsprong. Doelpunten van de ontketende Rik Makkes en Bart Mik brachten de stand op 21-19.
Dit was voor DFS-coach Bessel Grift het sein om tactisch in te grijpen. De Arnhemmers schakelden over naar een aanvallendere 5-1 dekking om de Drentse opbouw te ontregelen. Hoewel Unitas dit seizoen al ruimschoots heeft bewezen prima raad te weten met deze defensieve variant, gooide een onfortuinlijke twee-minutenstraf aan Rolder zijde roet in het eten. Met een man minder stokte de Drentse aanvalsmachine en kon DFS, wederom via Van Noesel en de achtvoudig scorende uitblinker Suiters, de achterstand repareren: 21-22.
Het antwoord van Unitas was weer van grote schoonheid. Jarno Paasman bediende met twee fantastisch geplaatste lange passes Rik Makkes en Chris Schutter, die de breaks genadeloos afrondden (24-24). Het hoogtepunt van de tweede helft kwam echter van de hand van Nawid Karimi-Zand. Met een briljante eindpass vond hij Leon Smeenge op de cirkel, die Unitas opnieuw op voorsprong zette. Toch gaf DFS niet op. Waar de behendige Arnhemmer Soufiane Rhouma het grootste deel van de wedstrijd uitstekend in bedwang was gehouden door de Drentse defensie, toonde hij op het beslissende moment zijn individuele klasse. Vanuit een ogenschijnlijk onmogelijke, kleine hoek verraste hij de Rolder verdediging en bracht de stand weer in het voordeel van DFS (25-26).
De fatale slotfase geanalyseerd
Met nog vijf minuten op de klok bereikte de spanning in De Boerhoorn het kookpunt. Unitas was in deze fase de bovenliggende partij en dwong via doelpunten van de routinier Camiel Lansink, schutter Bart Lensen en cirkelloper Smeenge een 29-28 voorsprong af. Toen de ingevallen Rolder doelman Mathijs Rogier Meijer vlak daarna een strafworp stopte van de tot dan toe feilloze Van Noesel, explodeerde de zaal. Een historische finaleplaats voor het Drentse boerencluppie leek binnen handbereik.
Maar topsport is onverbiddelijk. In de absolute slotfase, toen koele hoofden noodzakelijk waren, sloegen de zenuwen plotseling toe bij de thuisploeg. Twee ongeforceerde fouten in de opbouw, waarbij de bal onnodig over de zijlijn werd gegooid, gaven DFS de zuurstof die het nodig had. De Arnhemmers straften deze slordigheden onmiddellijk en koelbloedig af (29-29).
De ware analyse van de nederlaag bevindt zich echter in het Arnhemse doelgebied. Toen het duel op een mespunt balanceerde, stond Björn Brachten op. De doelman dreef de Rolder aanvallers tot wanhoop door in de beslissende minuten drie cruciale een-op-een schoten achter elkaar te keren. Deze reddingen braken het Drentse verzet. Uit de omschakeling die volgde was Paasman kansloos (29-30). In een ultieme, wanhopige poging het tij te keren, schakelde Unitas over op een uiterst offensieve dekking in de hoop de bal te stelen. De ervaren Gelderse formatie speelde zich er echter professioneel onderuit en wist via de vrijgekomen ruimtes de eindstand te bepalen op 29-32.
Trots overheerst bij afscheid
Hoewel de teleurstelling direct na het laatste fluitsignaal tastbaar was, nam de trots al snel de overhand. De nederlaag tekent de ploeg, die tot de laatste snik heeft gestreden, maar net iets te veel grote kansen miste op de beslissende momenten. Unitas-trainer Henk Smeenge toonde zich na afloop realistisch: “We hebben gespeeld zoals we wilden spelen, maar we hebben misschien net iets te veel kansen gemist. Hun keeper heeft het vandaag ontzettend goed gedaan en maakte uiteindelijk het verschil.”
Met het klinken van het eindsignaal nam de club niet alleen afscheid van het seizoen, maar ook van een gouden generatie. Voor hoofdtrainer Henk Smeenge en de dragende krachten Camiel Lansink, Mathijs Rogier Meijer, Nawid Karimi-Zand en Jan Mulder was het de laatste wedstrijd in het rood-blauw. Zij laten een erfenis achter waar de club jarenlang op kan voortbouwen. Het trainersstokje wordt volgend seizoen overgenomen door Denise de Vries en Xander Assen. Zij wacht de uitdagende, maar prachtige taak om dit succesverhaal met de volgende lichting talenten een passend vervolg te geven.
De Lange Natuursteen Unitas sluit dit onvergetelijke debuutjaar in de Eredivisie af met een schitterende derde plaats. Het heeft Drenthe landelijk op de handbalkaart gezet met fris, hoogstaand aanvalshandbal en een thuispubliek dat zijn gelijke niet kent. Terwijl DFS Arnhem zich mag voorbereiden op het finaletweeluik tegen Tachos, mogen de spelers en staf van Unitas genieten van een welverdiende vakantie. Het sprookje van promotie kreeg zaterdagavond geen happy end, maar het boek dat dit seizoen is geschreven, is er één dat in Rolde niemand ze ooit nog afneemt.
