In de sportwereld heb je van die avonden waar de uitslag op het scorebord slechts de helft van het verhaal vertelt. Zaterdagavond was zo’n avond in de Boerhoorn Arena. De Lange Natuursteen Unitas tegen de Brabantse grootmacht Tachos. Een duel om de troon van de eredivisie. Hoewel de gasten uit Waalwijk met een 24-30 overwinning in de tas de bus terug naar het zuiden namen, liet Unitas strijdlust zien.
Door: Rolf Luinge
De ambiance in de Boerhoorn was er een die paste bij de inzet. Voorafgaand aan de afworp was de situatie glashelder: Unitas stond vooraf aan de wedstrijd gebroederlijk met DFS Arnhem en Tachos aan kop. Tachos, de ploeg met ambities voor de Super Handball League, werd door de kenners vooraf aangewezen als de enige echte titelkandidaat. In de heenwedstrijd (37-25) hadden de Brabanders de Roldenaren al eens een lesje in efficiëntie gegeven. De vraag in een kolkende sporthal was dan ook: is Unitas gegroeid sinds die herfstdag in Waalwijk?
Uitstekende start Unitas
Het antwoord op die vraag leek in de beginfase een volmondig ‘ja’. De wedstrijd was nog geen minuut oud of de toon was gezet. Jarno Paasman, ranselde de eerste Brabantse inzet uit zijn doel. In een flitsende omschakeling bereikte de bal Nawid Karimi-Zand, die met een chirurgische precisie de 1-0 tegen de touwen joeg. De Boerhoorn explodeerde.
Unitas speelde in dat eerste kwartier met een intensiteit die Tachos zichtbaar deed wankelen. De rood-blauwe formatie zette de titelfavoriet onder een verstikkende druk. Toen Bart Mik met een behendige schijnbeweging de 5-4 liet aantekenen, droomde heel Rolde even van een stunt van jewelste. Het spel was dynamisch, de dekking agressief en de Brabanders leken hun ritme maar niet te kunnen vinden in de Drentse heksenketel.
Ervaring bepaald succes
Maar een ploeg met de statuur van Tachos raakt niet zomaar in paniek. Langzaam maar zeker begonnen de gasten de controle over te nemen. De architect van de Brabantse wederopstanding was, net als in het eerdere duel, keeper Bram van Grunsven. Hij blokkeerde de ene na de andere Rolder poging. Waar Unitas in de eerste fase nog door de defensie sneed werd steeds vaker bal verlies geleden en fungeerde Van Grunsven steeds vaker als het eindstation waar alle Drentse hoop strandde.
Tactisch vond Tachos ook de juiste antwoorden. Het fysiek sterke middenblok van Unitas, gevormd door Casper Pronk en Leon Smeenge, werd door de Waalwijkers met veel beweging en snelle passes uit elkaar getrokken. Vooral de linkeropbouw van Tachos, Nick Veltman, ontpopte zich tot de beul van de avond. Als een scherpschutter nam hij het Rolder doel keer op keer onder vuur. Paasman verrichtte af en toe wonderlijke rediingen, maar op de kanonskogels van Veltman had de defensie en de sluitpost vaak onvoldoende antwoord. Tachos sloeg een gaatje en Mark Robbesom bepaalde de ruststand op een voor Unitas pijnlijke 10 – 16.
De dip en wederopstanding
Wie dacht dat Unitas na de rust direct de rug zou rechten, kwam bedrogen uit. In de topsport worden fouten op dit niveau direct afgestraft, en Unitas beleefde een dramatische herstart. Slordigheden in de passing en ongelukkige keuzes in de afronding zorgden ervoor dat Tachos kon uitlopen. Na 35 minuten spelen prijkte er een schier onmogelijke achterstand van tien doelpunten op het bord. Stefan van Gils en wederom Nick Veldman fileerden de Rolder defensie met dodelijke efficiëntie.
Op dat moment had de wedstrijd als een nachtkaars uit kunnen gaan, maar dat is buiten de moraal van deze Unitas-selectie gerekend. De mannen van Henk Smeenge weigerden de handdoek in de ring te werpen.
Het spel werd sneller, de dekking weer dwingender. Het gat werd langzaam kleiner. Maar in de achtervolging bleek ook dat het geluk deze avond simpelweg niet in Rolde woonde. Een moment dat de wedstrijd typeerde: bij een stand van 17-22 schoot Chris Schutter snoeihard op de paal. De bal sprong terug in het veld voor de voeten van Harm Meijer, die de rebound voor het uitkiezen had, maar het leer tot ontzetting van alles en iedereen tegen de lat mikte. Het geluid van de bal op het aluminium was een echo van de frustratie van de avond: Unitas wilde wel, maar het gíng niet. Rik Makkes bracht de marge zelfs nog even terug naar vier doelpunten, waardoor de hoop in de hal tastbaar werd. Zou het dan toch nog? Maar Tachos toonde de koelbloedigheid van een kampioen. Op de cruciale momenten stelden zij orde op zaken. In de slotfase liep Unitas bovendien tegen een tijdstraf aan. In een alles-of-niets poging koos Smeenge voor de empty goal strategie, maar Nick Veltman profiteerde dankbaar door zijn achtste van de avond in een leeg doel te deponeren.
Het slotakkoord was weliswaar voor Rik Makkes, die met een fraaie actie de 24-30 eindstand op het bord zette, maar de punten gingen mee in de Brabantse tas.
“Trots op de beleving”
Na afloop heerste er bij Unitas-coach Henk Smeenge een mengeling van realisme en trots. “We waren niet goed genoeg in de afronding en ook wat ongelukkig,” analyseerde hij nuchter. “Maar ik ben hartstikke trots op hoe die jongens zich terugvechten in de wedstrijd. Het was een heerlijk heftig duel met veel emotie en beleving. Voor het publiek was dit reclame voor het handbal.”
Smeenge was eerlijk over het kwaliteitsverschil op de beslissende momenten: “We wisten dat ze een topkeeper hebben. Dan moet je rustig blijven voor het doel. Dat was in de uitwedstrijd ook al een issue. We hebben hun dekking goed geanalyseerd, maar als je zoveel open kansen mist, wordt het lastig tegen een ploeg als Tachos. Zij zijn de terechte winnaar.”
Aan de overkant straalde coach Van den Akker van Tachos. De snerende toon die Tachos eerder in de media had laten horen, was volledig verdwenen. „De sfeer was fantastisch vanavond. Het publiek dat de thuisclub opzweept, geweldig! Unitas is een absolute aanwinst voor de eredivisie. Hier gebeuren goede dingen. Ik heb genoten van de werklust van mijn boys. Dertig doelpunten scoren in Rolde is een prestatie, het hadden er zelfs meer kunnen zijn.”
Unitas heeft zaterdagavond een lesje gekregen in de harde wetten van de top. Tachos was op de beslissende momenten net iets slimmer, net iets trefzekerder en beschikte over een keeper die het verschil maakte tussen hoop en realiteit. Tachos mag dan de slag gewonnen hebben, de oorlog in de eredivisie is nog lang niet beslist. Als de mannen van Smeenge de rust voor het vijandelijke doel weten terug te vinden, kan het slot van dit seizoen nog wel eens heel interessant worden.
Unitas krijgt nu de kans om de wonden te likken en te werken aan de afronding. Als de scherpte terugkeert, dan kan het tegen DWS in Schiedam zich weer proberen op te richten.
Frederiek Dilling heeft een mooi fotoverslag gemaakt van de wedstrijd, welke is te bekijken via volgende link: https://myalbum.com/album/TrmcYyc2XWc2FW
