In de topsport fungeert de factor tijd vaak als een meedogenloze scheidsrechter. Waar drie jaar geleden de verhoudingen tussen De Lange Natuursteen Unitas en het Limburgse Rapiditas nog in een precair evenwicht verkeerden, fungeerde de ontmoeting van afgelopen zaterdagavond in de Weerter sporthal als een onverbiddelijke meetlat voor de actuele status van beide verenigingen. De Rolder formatie liet weinig heel van de huidige hekkensluiter van de Eredivisie en keerde huiswaarts met een 21-46 overwinning. Deze uitslag is meer dan een statistiek; het is een klinische weergave van een club in volle wasdom tegenover een formatie die bezig is met doorselecteren en inpassen van de jeugd.
Wie de historie van beide clubs kent, weet dat dit duel drie seizoenen geleden nog de affiche was van de absolute top in de eerste divisie. Destijds was Rapiditas de gerijpte formatie, steunend op een ervaren en geslepen opbouwrij die de tactische lijnen uitzette. Unitas was in die periode de uitdager: een getalenteerd maar nog relatief onervaren collectief in opbouw. Zaterdagavond bleek dat de leerling de meester niet alleen is gepasseerd, maar inmiddels in een geheel andere categorie acteert.
Een stroeve aanloop maar flitsende start
Ondanks het uiteindelijke krachtsverschil heerste er voorafgaand aan het duel een zekere mate van waakzaamheid bij de Rolder staf. Trainer-coach Henk Smeenge, doorgaans scherp op de mentale weerbaarheid van zijn ploeg, uitte tijdens de warming-up zijn zorgen. De ploeg uit Rolde oogde in de voorbereiding opvallend mat en miste de intensiteit die nodig is om een tegenstander die vecht voor zijn laatste strohalm direct te ontmoedigen. In de topsport is de onderschatting van een ‘geblesseerd dier’ immers een bekend risico.
Smeenge’s vrees bleek echter ongegrond zodra de wedstrijd formeel in gang werd gezet. Unitas transformeerde binnen enkele minuten van een optisch gelaten houding naar een uiterst efficiënte aanvalsmachine. Bart Mik nam hierbij het voortouw. De Wildervanker bewees zijn waarde door met zijn snelheid direct langs en door de Limburgse defensie te snellen. Met drie treffers in de openingsfase zette hij de toon en bracht hij de Weerter keeper, Max Julicher, direct in een lastig parket. Het was het startsein voor een fase waarin Unitas de wedstrijd volledig naar zich toe trok door doelpunten van Harm Meijer en een excellerende Bart Lensen.
Bart Lensen spil van het Rolder succes
Als er één speler was die zaterdagavond het kwaliteitsverschil tussen de subtop en de onderkant van de Eredivisie personifieerde, dan was het Bart Lensen. De opbouwer verkeerde in een staat van absolute focus. Lensen werd door de Weerter defensie nauwelijks een strobreed in de weg gelegd, waardoor hij naar hartenlust kon aanleggen voor zijn kenmerkende afstandsschoten.
Met elf treffers kroonde hij zich niet alleen tot topscorer, maar was hij ook belangrijk in het bepalen van het spel. Samen met spelverdeler Camiel Lansink wist hij de juiste beslissingen te nemen en zorgde ervoor dat Unitas binnen twintig minuten een gat van tien doelpunten had geslagen (8-18). Rapiditas, dat door blessureleed de ervaring van de Tommies Honcoop en Schepens node miste, had simpelweg geen antwoord op de fysieke en technische dominantie van de Roldenaren. Hoewel individuen als Jaap Smits en Tim Hartmann trachtten de eer te redden, was de achterstand bij de rust (10-24) reeds onoverbrugbaar.
Tactische schaakstukken in de tweede helft
De tweede helft startte met een korte fase van concentratieverlies aan Rolder zijde. Mogelijk gesterkt door de ruime marge zocht Unitas naar oplossingen die buiten de vooraf gemaakte afspraken vielen, wat resulteerde in slordig balverlies en een minder scherpe afronding. Rapiditas profiteerde hier kortstondig van en liep mee in de score getuige de stand na veertig minuten (17 – 30).
De tactische volwassenheid van Unitas werd deze wedstrijd opnieuw op de proef gesteld. De Weerter trainer Irina Pusic trachtte de wedstrijd te kantelen door een riskante 7-tegen-6 tactiek te hanteren, waarbij twee cirkelspelers de Rolder defensie uit elkaar moesten trekken. Dit schaakspel werd echter vakkundig gepareerd door Casper Pronk. De defensieleider van Unitas fungeerde als de regisseur van de verdediging; hij anticipeerde voortdurend op de overtalsituaties en wist samen met zijn medespelers de druk op de opbouwrij van Rapiditas vast te houden terwijl hij de cirkelspelers neutraliseerde.
De risico’s die Rapiditas nam, keerden zich bovendien tegen hen. De uitstekend keepende Mathijs Rogier Meijer zag zijn kans schoon toen het Limburgse doel verlaten was. Met een loepzuivere verre worp tekende hij voor een zeldzaam keepersdoelpunt in het ‘empty goal’. Het was het breekpunt voor de jonge Limburgse ploeg. Ondanks de inzet van youngsters als Nick van der Horst, Ries Emans en Finn Geelen – spelers waar Rapiditas in de toekomst ongetwijfeld op kan bouwen – liep de thuisploeg door jeugdige onstuimigheid in het eigen mes. In de snelle tegenstoot wisten Bram Schutrup en Chris Schutter wel raad met de break-outs, waardoor de score in de slotminuten opliep naar een bijna historische 21-46.
De noodzaak van een breed fundament
In de catacomben van de sporthal in Weert overheerste na afloop een gevoel van zakelijke voldoening, maar de analyse van Henk Smeenge reikte verder dan de twee punten van de hoofdmacht. Tijdens het duel in Limburg bereikte de staf het nieuws dat ook het tweede selectieteam van Unitas een cruciale overwinning (36-33 op HVBS) had geboekt, waarmee zij hun positie in de competitie nagenoeg veiligstelden.
Voor Smeenge is het succes van de reserves onlosmakelijk verbonden met de ambities van het eerste team. “De overwinning van het tweede team is in strategisch opzicht misschien wel belangrijker dan wat we hier in Weert hebben laten zien,” aldus een nuchtere Smeenge. Hij trok daarbij direct de parallel met de tegenstander van de avond. Het verval van Rapiditas is volgens de coach een waarschuwing: wanneer de doorstroming van de jeugd hapert of de stap naar het hoogste niveau te groot is door een gebrek aan weerstand in de schaduwploeg, is een club kwetsbaar. Unitas lijkt die lessen ter harte te hebben genomen door zwaar te investeren in de volledige breedte van de herenselectie.
Kruispunt in de competitie: DFS Arnhem wacht
De overwinning in Weert kreeg op de terugreis een extra gouden rand. Door de verrassende nederlaag van DFS Arnhem tegen DWS Schiedam heeft Unitas de tweede plaats op de ranglijst van de reguliere competitie overgenomen. Dit zorgt voor een uiterst interessant scenario voor de komende speelronde. Op zaterdag 21 maart staat de directe confrontatie tussen Unitas en DFS op het programma in Rolde.
De belangen voor dit duel zijn enorm. DFS, onder leiding van Bessel Grift, zal zich ongetwijfeld willen revancheren voor de misstap tegen Schiedam en de tweede positie willen heroveren. De video-analisten van Unitas zullen de komende week benutten om de zwaktes van de Arnhemmers bloot te leggen, gebruikmakend van de blauwdruk die DWS heeft achtergelaten.
De Boerhoorn Arena, door de coach van Tachos reeds treffend omschreven als het ‘Drentse amfitheater’, zal opnieuw de entourage vormen voor een topaffiche. In de huidige vorm, gekenmerkt door een ijzersterke defensie onder leiding van Pronk en een aanvalslijn die geleid wordt door schutters als Lensen en de slimmigheid van routinier Camiel Lansink, lijkt Unitas klaar voor de volgende stap in de nacompetitie. De weg naar de Super Handball League is nog heel ver weg, maar de fundamenten in Rolde staan momenteel als een huis.
Wedstrijdstatistieken:
Stand: Unitas stijgt naar de 2e plaats in de Eredivisie.
Ruststand: 10 – 24
Eindstand: 21 – 46
Topscorer Unitas: Bart Lensen (11 doelpunten)
Bijzonderheden: Doelpunt Mathijs Rogier Meijer (keeper) in leeg doel.
Tekst: Rolf Luinge
