De kop is er af in de nacompetitie voor De Lange Natuursteen Unitas. In een tot de nok toe gevulde Boerhoorn Arena boekte de Noord-Drentse trots zaterdagmiddag een 31-26 overwinning op het opleidingsteam van Royal Flora Holland HV Aalsmeer. Waar het onderlinge treffen in de reguliere competitie een week eerder nog eindigde in een vloeiende 40-26 overwinning, bleek de kwartfinale van de play-offs een aanzienlijk stroevere exercitie. De zenuwen en de spanning van het ‘moeten’ leken de formatie van scheidend trainer Henk Smeenge aanvankelijk parten te spelen. Toch gaf de professionele volwassenheid van de ploeg, gekoppeld aan de scoringsdrift van uitblinker Bart Mik, uiteindelijk de doorslag. Door deze overwinning mag Unitas zich opmaken voor een zware, maar uiterst boeiende halve finale in eigen huis tegen DFS Arnhem.
Tekst: Rolf Luinge / Foto’s: Frederiek Dilling
Play-offwedstrijden dragen per definitie een onzichtbaar, maar loodzwaar gewicht met zich mee. Het is de fase van het seizoen waarin een heel jaar hard werken in zestig minuten tijd beloond kan worden, of meedogenloos kan verdampen. Deze specifieke druk was zaterdagmiddag vanaf het eerste fluitsignaal tastbaar in Rolde. Unitas oogde in de openingsfase minder onbevangen dan gebruikelijk. Passes misten soms hun kenmerkende scherpte en de overtuiging in de persoonlijke duels was niet direct optimaal.
De tegenstander uit Noord-Holland floreerde daarentegen in de rol van de underdog. De Aalsmeerse beloften, een ploeg waarvan ruim de helft van het basisteam uit prille tieners bestond, handbalden vrijuit en vol jeugdig elan. Zij hadden simpelweg niets te verliezen en het was dan ook veelzeggend dat de bezoekers brutaal de score openden.
Rolder controle
De Drentse achterstand was echter van korte duur. Unitas corrigeerde de sportieve balans snel via treffers van Leon Smeenge, Rik Makkes en Bart Mik (3-2). In het verloop van de eerste helft ontspon zich een interessant tactisch schaakspel. Aalsmeer had zijn huiswerk overduidelijk goed gedaan na de afstraffing van vorige week. De Noord-Hollandse defensie stapte agressief uit op Bart Lensen. De ‘Deurzer schutter’ was in het vorige duel goed voor acht treffers en Aalsmeer weigerde hem die ruimte opnieuw te gunnen. Het trok de Aalsmeerse verdedigers uit positie. Dit creëerde vervolgens gapende gaten in het centrum van de defensie. Unitas speelde dit slim uit door veelvuldig de cirkelloper te zoeken. Leon Smeenge en later in de eerste helft ook Tinne ter Maat profiteerden optimaal van deze vrijgekomen vierkante meters. Mede door hun trefzekerheid, afgewisseld met enkele aanvallende pareltjes vol schijnpasses en onnavolgbare bewegingen van Harm Meijer, Nawid Karimi-Zand en Lensen zelf, liep Unitas halverwege het eerste bedrijf uit naar een comfortabele 10-6 voorsprong.
Aalsmeerse taaiheid en Drentse straffen
De jonge ploeg uit Aalsmeer was daarmee echter niet gebroken. Waar Unitas de marge vorig weekend rap wist te vergroten, bleef het nu worstelen met zichzelf. De formatie uit Rolde slaagde er niet in de bezoekers definitief af te schudden. Unitas speelde in deze fase slordig en grossierde in het maken van lichte, soms wat onhandige overtredingen in de eigen cirkel met strafworpen tot gevolg.
Jordy Neeft toonde zich vanaf de zevenmeterlijn een koele kikker. De specialist, die vorige week al aantoonde over stalen zenuwen te beschikken, verzilverde deze buitenkansjes zaterdagmiddag feilloos. Hij zou uiteindelijk zes strafworpen benutten en met totaal acht doelpunten topscorer worden bij de gasten. Geholpen door de treffers van Neeft en de aanvallende dreiging van linkeropbouwer en schutter Sten Brouwer, vonden de Aalsmeerders weer aansluiting. Bij het ingaan van de kleedkamers wees het scorebord een benauwde 15-13 ruststand aan.
De 15-15 als wekker
In de kleedkamer stelde trainer Henk Smeenge de juiste diagnoses. Hij droeg zijn spelers op om meer geduld te bewaren in de aanvalsopbouw. De bal moest vaker van hand tot hand gaan om de defensie daadwerkelijk uit te spelen, in plaats van te gehaast en geforceerd af te ronden. Nog belangrijker was zijn roep om een hogere intensiteit en meer passie in het spel; de eerste dertig minuten waren simpelweg te tam.
De intenties waren goed, maar de uitvoering liet direct na rust ernstig te wensen over. De tamme houding bleek nog allerminst verdwenen, wat Aalsmeer de gelegenheid gaf om niet alleen aan te haken, maar zelfs langszij te komen (15-15). Vreemd genoeg was die gelijkmaker precies de fysieke en mentale wekker die Unitas nodig had. Binnen luttele minuten werden de verdedigende acties aangescherpt en tapte Unitas uit een ander vaatje. De dekking stond plotseling als een huis, waardoor Aalsmeer bal na bal verspeelde. Zodra de bal werd veroverd, schakelde de Rolder machine genadeloos om via vlijmscherpe en snelle tegenaanvallen.
Bart Mik-in bloedvorm
In deze beslissende fase ontpopte Bart Mik zich tot de absolute gesel van zijn voormalige werkgever. De oud-Aalsmeerspeler leek in de tweede helft vleugels te hebben gekregen en deed zijn oude ploeg enorm veel pijn. Met zijn spelinzicht onderschepte hij meermaals de bal, om vervolgens met een fenomenale versnelling het hele veld over te steken. Zijn afronding was klinisch en foutloos. Mik kroonde zich uiteindelijk met negen doelpunten, over het merendeel gemaakt in de beslissende omschakeling, tot topscorer van de wedstrijd. Mede dankzij zijn dadendrang namen Smeenge en zijn assistent Denise de Vries de touwtjes halverwege de tweede helft weer stevig in handen: 23-19.
Toch bleef het spelbeeld wat fluctueren. Na de demarrage zakte het tempo weer iets weg. Unitas nam minder afstandsschoten en creëerde daardoor weinig dreiging en te weinig ruimte, waardoor het duel leek voort te kabbelen richting een professioneel, maar weinig sprankelend einde.
Schrik in de Boerhoorn
Deze relatieve rust werd ruw verstoord door een ongelukkig incident. Bij een van zijn kenmerkende versnellingen van de jonge Groninger Bram Drijvers richting het Aalsmeerse doel werd hij, midden in zijn sprong, ongelukkig naar beneden getrokken door Sten Brouwer. Drijvers verloor de controle in de lucht, kwam hard op zijn rug terecht en zijn hoofd sloeg vervolgens met een doffe klap tegen de vloer van de Boerhoorn.
De sporthal viel in één klap muisstil van de schrik. Na enkele bange minuten kon de youngster gelukkig op eigen kracht opstaan, maar het bleek onverantwoord om hem nog minuten te laten maken. De arbitrage was resoluut over de ingreep van Brouwer: de Aalsmeerder voelde de bui al aankomen en werd terecht met een directe rode kaart naar de tribunes verwezen. Na dit oponthoud weigerde Unitas zich nog te laten verrassen. Zonder de teugels nog te laten vieren, maar tevens zonder overdreven te sprankelen, werd de wedstrijd professioneel en routineus uitgespeeld tot de eindstand van 31-26.
Uitzwaaien en de focus op DFS Arnhem
Direct na het laatste fluitsignaal nam aanvoerder Bart Lensen de microfoon ter hand om stil te staan bij de clubiconen die na dit seizoen afscheid nemen. Ten overstaan van de trouwe aanhang werden onder andere Camiel Lansink, Nawid Karimi-Zand, doelman Mathijs Rogier Meijer, Rick Arends en uiteraard oefenmeester Henk Smeenge in het zonnetje gezet. Het viertal neemt, na een intensieve periode, een pauze van de wedstrijdsport. Hoewel het echte afscheid pas volgt nadat het allerlaatste fluitsignaal van het play-off avontuur heeft geklonken, was dit een gepast moment voor een eerste dankwoord en een kleine attentie.
De emoties van het afscheid moeten voor nu echter snel geparkeerd worden, want de realiteit van de halve finale dient zich razendsnel aan. Unitas mag zich opmaken voor een kraker in eigen huis tegen DFS Arnhem. De Arnhemmers rekenden in hun kwartfinale weliswaar ietwat moeizaam af met E&O, de buren van Unitas, maar zij zijn op papier een geduchte tegenstander. In de reguliere competitie trok DFS Arnhem tot twee keer toe aan het langste eind tegen de Drentse formatie.
Op grond van die recente onderlinge confrontaties mogen de gasten uit Arnhem de favorietenrol op zich nemen. Echter, in het handbal leert de ervaring dat eerdere resultaten geen garanties bieden in de nacompetitie. Zeker niet wanneer Unitas kan rekenen op de onvoorwaardelijke en massale steun van het thuispubliek in Rolde. Als de zenuwen van deze eerste play-offwedstrijd zijn weggespoeld, en de ploeg het niveau van een week eerder kan aantikken, ligt een stunt voor de rood-blauwen in de halve finale absoluut binnen de mogelijkheden.
