Als de muren van de Boerhoorn Arena zaterdagavond konden praten, hadden ze geroken naar een mengsel van vers hars, zweet en – heel opvallend – een penetrante eucalyptuslucht. De Lange Natuursteen Unitas trad aan in een voor hen cruciaal duel, maar de grootste tegenstander van de avond bleek niet de formatie uit Kwintsheul, maar een venijnig griepvirus. In een wedstrijd waarin het ‘potje Dampo’ vaker werd aangeraakt dan de harspot, bewees de ploeg van Henk Smeenge dat karakter de beste remedie is tegen fysieke malheur. Met een uiteindelijk zwaarbevochten 26-23 overwinning blijft de Rolder formatie brutaal in de nek van koploper Tachos hijgen.
Het jaar 2026 heeft tot nu toe weinig rust gegund aan de Drentse trots. Na het morsen van kostbare punten tegen Tachos en het stroperige gelijkspel in Schiedam tegen DWS, snakte de ploeg naar een ouderwetse overtuigende tweepunter. De voortekenen waren echter bar slecht. De Boerhoorn was deze week meer een lazaret dan een trainingscentrum. Leon Smeenge moest met griep afhaken, terwijl Nawid Karimi Zand – normaliter een van de beste spelers van het team – zich snipverkouden en bleekjes op de bank meldde. Tel daarbij op de trainingsachterstand door de aanhoudende wintersluiting van de sporthallen, en je hebt het recept voor een dreigend debacle.
De muur van Mathijs Rogier Meijer
Toen de scheidsrechters voor het beginsignaal floten, werd echter direct duidelijk dat één man zijn koorts had ingeruild voor een ijskoud concentratievermogen: doelman Mathijs Rogier Meijer. Vanaf de eerste minuut wierp hij zich op als de onneembare veste van Rolde. Terwijl de aanval van Unitas nog naar adem zocht en een schot van Harm Meijer in het blok smoorde, hield de sluitpost zijn team op de been met een reeks fabelachtige reddingen.
Quintus, een degelijke middenmoter uit Kwintsheul die met een compacte 6-0 dekking de ruimtes klein hield, opende weliswaar de score, maar kreeg daarna te maken met de Rolder realiteit. Unitas-kanon Bart Lensen begon zijn vizier af te stellen, maar werd onreglementair gestopt. Het leverde de eerste strafworp op. Bram Schutrup, de flegmatieke elektrieker die zaterdagavond zijn zenuwen in de kleedkamer leek te hebben achtergelaten, verzilverde de buitenkans onberispelijk.
De wedstrijd kende een nerveuze openingsfase. Na tien minuten prijkte er een magere 3-2 op het scorebord. Het tempo lag laag, de fysieke tol van de griepweek was zichtbaar, maar de defensie en met name een uitmuntend verdedigende Rik Makkes stond als een huis. Makkes ontpopte zich tot de voetboei van de gevaarlijke Kwintsheulse schutter Jorian Baauw, waardoor Mathijs Rogier Meijer achter hem kon blijven excelleren.
Een kwetsbaar overwicht
Langzaam maar zeker kroop Unitas uit de schulp. Bram Drijvers forceerde met een splijtende versnelling de 4-2, en toen Rik Makkes direct daarna profiteerde van balverlies aan de zijde van de Heulenaars, leek de marge geslagen. Toch bleef de wedstrijd een grillig verloop houden. Bart Lensen hamerde van afstand de 5-3 binnen, maar slordigheden in de afronding – wellicht een gevolg van de verminderde zuurstofopname door verstopte holtes – hielden Quintus in de race.
Richting de rust werd het een tactisch steekspel. Quintus vluchtte na een 9-6 achterstand in een time-out, maar zag Unitas via de onvermoeibare Bart Mik en de wederom trefzekere Schutrup uitlopen naar een gat van vier doelpunten. Een mislukte lob en wat slordig ‘pingponghandbal’ in de slotminuten zorgden er echter voor dat de gasten weer konden aansluiten. Een historisch momentje was er nog wel: de pas 16-jarige Tycho Heutinck maakte na lang blessureleed zijn debuut in de hoofdmacht. Hoewel zijn eerste poging strandde, was de geboorte van een nieuw talent een welkom lichtpuntje. De ruststand van 13-11 was een juiste weerspiegeling van het spelbeeld: Unitas was de betere, maar verzuimde de trekker definitief over te halen.
Kanonnen en Star Wars
Wie had gehoopt op een rustig voortkabbelende tweede helft, kent het DNA van dit Unitas niet. De herstart was echter veelbelovend. Bart Lensen opende met een kanonsschot en Harm Meijer vond met een magistrale pass achter de rug de vrijstaande Chris Schutter (15-11). De Boerhoorn veerde op toen de Star Wars-tune door de luidsprekers schalde – het vaste teken voor een strafworp. Bram Schutrup stapte opnieuw naar de streep en gooide de bal met de precisie van een laserstraal tegen de touwen: 17-12.
Op dat moment leek de buit binnen, maar de ‘Rolder ziekte’ – een onverklaarbare terugval bij een ruime voorsprong – stak weer de kop op. Gemakzucht en slordigheid kropen in de ploeg. Quintus scoorde een curieus doelpunt toen een schot via de paal en het achterhoofd van keeper Meijer in het doel belandde. De marge kromp, de spanning steeg.
De agrariër en de flegmatieke elektrieker
Gelukkig beschikt Henk Smeenge over spelers die een stroef lopende wedstrijd toch kunnen laten glijden. Bart Lensen, de agrariër uit Deurze, besloot dat het genoeg was geweest. Met een schot dat zo hard was dat de keeper van Kwintsheul de bal waarschijnlijk alleen heeft hóren suizen, testte hij de stabiliteit van het doelframe. Het was een fabelachtig doelpunt dat de hoop bij de gasten definitief de kop indrukte.
In de laatste tien minuten zakte het niveau van de wedstrijd naar een bedenkelijk peil. De lucht was letterlijk op bij de spelers; het potje Dampo was blijkbaar leeg. Quintus probeerde het tij nog te keren met een offensieve 1-tegen-1 dekking over het hele veld, maar Unitas hield het hoofd koel. Bart Mik perste er nog een indrukwekkende sprint uit voor een break-out, en toen Jarno Paasman – ingevallen voor de uitstekend keepende Mathijs Rogier Meijer – ook nog een strafworp stopte, was het vonnis geveld. Het slotakkoord was voor mede-topscorer Bram Schutrup, de flegmatieke elektrieker uit Rolde bepaalde de eindstand op 26-23.
Hard werken in de vechtkooi
Met deze overwinning klimt Unitas naar de tweede plek op de ranglijst. Het was een zege van de wilskracht, behaald in een week waarin de thermometer de grootste vijand was. De twee punten zijn cruciaal, want volgende week wacht een duel met een heel ander kaliber: de reserves van Volendam komen op bezoek.
De heenwedstrijd tegen de Palingdorpers is een zwarte bladzijde in het Rolder succesboek. Toen werd een flets Unitas volledig gedeclasseerd door de onstuimige jeugd van Volendam. “We hebben daar lelijk voor paling gestaan, dat kunnen we niet weer laten gebeuren”, klonk het na afloop in de wandelgangen van de Boerhoorn. Of zoals coach Henk Smeenge zei: “We moeten gewoon nog harder werken om tot goede resultaten te komen en ik hoop dat de groep dat beseft.” Zaterdag 14 februari – Valentijnsdag – zal er, als het Unitas betreft, weinig liefde in de lucht hangen. De Boerhoorn Arena, door de coach van Tachos treffend omschreven als de ‘Drentse vechtkooi’, zal moeten kolken.
Als de ziekenboeg leegstroomt en de fitheid en scherpte in de afronding terugkeert, is Unitas klaar om de rekening van de heenwedstrijd te vereffenen.
Statistieken:
- Ruststand: 13-11
- Eindstand: 26-23
- Topscorers Unitas: Bram Schutrup en Bart Lensen
- Bijzonderheden: Debuut van Tycho Heutinck (16 jaar).
Tekst en foto’s: Rolf Luinge
