“Drenthe is Rood en Blauw.” Het twintig meter lange spandoek dat aan de
kopse kant van de Boerhoorn Arena prijkt, laat er geen misverstand over bestaan.
Waar dit aan het begin van het seizoen nog kon worden afgedaan als grootspraak van
een paar overenthousiaste supporters, is het inmiddels een statement dat door heel
handbalminnend Nederland wordt erkend. HV Unitas, de debutant die vriend en vijand
blijft verbazen, sluit het jaar 2025 af als trotse medekoploper van de eredivisie. In een
enerverende laatste wedstrijd voor de winterstop werd Dynamico uit Oss met 32-28
verslagen. Een overwinning met twee gezichten, die symbool staat voor de groeicurve
van deze ploeg: van onaantastbare dominantie naar kwetsbaarheid, en uiteindelijk
pure wilskracht.
Als we de film even terugspoelen naar de zomer van 2025, en iemand had voorspeld dat de
Rolder formatie de jaarwisseling in zou gaan als gedeeld lijstaanvoerder van de eredivisie,
dan was diegene waarschijnlijk direct doorverwezen naar een gesloten inrichting. Een
promovendus die in zijn debuutjaar direct de wetten van de eredivisie herschrijft; het komt
zelden voor. Toch is dat precies wat er gebeurt in het jongensboek dat coach Henk Smeenge
en zijn mannen aan het schrijven zijn. Na veertien speelronden hebben de Roldenaren
slechts drie keer puntenverlies geleden. Samen met Tachos uit Waalwijk voert Unitas de
ranglijst aan. Het is een scenario waar zelfs de grootste optimist in Rolde niet van durfde te
dromen, maar dat afgelopen zaterdagavond, 20 december, bevestigd werd.
Wie is de ‘Angstgegner’?
Het affiche tegen Dynamico uit Oss was er eentje met een verhaal. Het seizoen begon
immers op 6 september tegen diezelfde ploeg. Destijds, in een broeierige sporthal in
Brabant, wisten de Drenten in een zinderende slotfase met 27-28 te winnen van de ploeg
van coach Frans van Erp en zijn zonen. Vol ongeloof en met de eerste twee punten in de tas
keerde Unitas destijds huiswaarts. Nu, maanden later, waren de rollen omgedraaid. Unitas
was niet langer de underdog, maar de te kloppen ploeg.
De sfeer in de Boerhoorn was elektrisch geladen. Het was niet alleen een strijd op het veld,
maar ook op de tribunes. De meegereisde aanhang uit Oss had hun trommels meegenomen,
vastberaden om de Rolder ‘Sfeerbaas’ te overstemmen. Het resulteerde in The Battle of the
Trommelaars, een ritmisch geweld dat de spelers op het veld leek op te zwepen tot grote
hoogten.
Vliegende start en Rolder tornado’s
De beginfase van de wedstrijd kenmerkte zich door een gelijkopgaande strijd, waarbij beide
ploegen elkaar aftastten als zwaargewicht boksers in de eerste ronde. Dynamico bleek,
zoals verwacht, een taaie tegenstander. Maar waar de Brabanders moesten werken voor
hun openingen, daar vond Unitas de ruimte op de flanken. Het waren met name de
hoekspelers Bram Schutrup en Chris Schutter die zich ontpopten tot plaaggeesten voor de
Osse defensie. Met de precisie van een Zwitsers uurwerk en de snelheid van een TGV
doken zij keer op keer op voor de neus van de goalie van Dynamico, om het net vervolgens
genadeloos te laten bollen.
Na een kwartier spelen stond er een magere 7-6 op het scorebord. Het publiek voelde dat er
een breekpunt nodig was, een vonk in het kruitvat. Die vonk kwam er. Unitas, dat dit seizoen
al vaker heeft bewezen geslepen te zijn, forceerde een slim uitgelokte strafworp én een
tijdstraf voor een van de Dynamico-verdedigers. Dit was het moment waarop de Rolder
machine op volle toeren ging draaien. De strafworp werd feilloos benut en in de
daaropvolgende overtal-situatie sloeg Unitas nog twee keer toe.
In een tijdsbestek van enkele minuten werd de stand naar 11-7 getild. Het leek alsof de geest
van Dynamico gebroken was. De Rolder dekking sloot zich als een oester en elke veroverde
bal resulteerde in de inmiddels gevreesde ‘break-out’. Als een rood-blauwe tornado raasden
de mannen van Smeenge over het veld. De ene aanval was nog mooier dan de andere, en
bij het rustsignaal stond er een comfortabele 19-11 op het bord. “Kat in ’t bakkie”, hoorde je
op de tribune. Geen vuiltje aan de lucht. De wintertitel leek al binnen en de champagne kon
bij wijze van spreken al ontkurkt worden.
Sneeuw voor de zon
Maar handbal is en blijft een spel van momentum, en wie denkt er al te zijn, krijgt vaak het
deksel op de neus. In de kleedkamer moet er iets in de thee van de Brabanders hebben
gezeten, of misschien was het juist de Rolder verslapping, maar in de tweede helft stond er
een compleet ander Unitas. De scherpte, die de eerste dertig minuten zo kenmerkte, maakte
plaats voor slordigheid en nonchalance.
Dynamico, onder aanvoering van de sluwe gebroeders Van Erp, rook bloed. Waar Unitas in
de eerste helft de wet dicteerde, daar namen de bezoekers nu het heft in handen. De Rolder
voorsprong, die zo onoverbrugbaar leek, verdween als sneeuw voor de zon. De verdediging
die in de eerste helft nog stond als een huis, vertoonde nu scheuren waar de wind dwars
doorheen blies.
Al na vijf minuten in het tweede bedrijf zag coach Henk Smeenge de bui hangen. Hij smeet
zijn time-out kaart op de tafel om de neerwaartse spiraal te doorbreken en zijn mannen
wakker te schudden. Een donderspeech volgde, maar het effect bleef aanvankelijk uit. De
motor sputterde en sloeg niet aan. Na een kwartier in de tweede helft keek het ongelovige
publiek naar een tussenstand van 23-21. De marge van acht doelpunten was verdampt tot
slechts twee. De trommels uit Oss klonken luider dan ooit, terwijl het thuispubliek de adem
inhield. Zou het sprookje hier dan toch een zwarte bladzijde krijgen?
Tactische ingreep van Smeenge
Op dat moment, toen de wedstrijd dreigde te kantelen in het voordeel van Dynamico, toonde
de technische staf van Unitas zijn klasse. Het was tijd voor een tactische ingreep, een
noodgreep om het bloeden te stoppen. De analyse was helder: spelbepaler Jordi van Erp
was de spin in het web bij Dynamico. Hij verdeelde, heerste en scoorde.
Het commando vanaf de bank was duidelijk: Jordi van Erp moest worden uitgeschakeld. Hij
werd vastgezet met strakke mandekking. Het bleek de gouden greep. Zonder hun dirigent
raakte het orkest uit Oss de maat kwijt. De angel was uit het spel van Dynamico getrokken.
De aanvoer naar de gevaarlijke Jeffrey van Erp stokte en de bezoekers moesten plotseling
zoeken naar oplossingen die er niet meer waren.
Unitas hervond de grip. De rust keerde terug in het spel en langzaam maar zeker werd de
marge weer vergroot. Het was niet meer het sprankelende handbal van de eerste helft, maar
het was wel effectief vechthandbal. Karakterhandbal. De overwinning kwam in de slotfase
niet meer in gevaar. Toen het eindsignaal klonk bij een stand van 32-28, was de ontlading
groot. Niet alleen vanwege de punten, maar vooral vanwege de veerkracht die de ploeg had
getoond op een moment dat het echt moeilijk werd.
Cijfers en uitblinkers
Hoewel de overwinning een teamprestatie was, mogen de individuele statistieken niet
onvermeld blijven. Aan de kant van Dynamico was Jeffrey van Erp de absolute uitblinker;
met 10 doelpunten was hij een constante plaag voor de Rolder defensie en kroonde hij zich
tot topscorer van de wedstrijd.
Aan Rolder zijde was de productie meer verdeeld, wat de kracht van het collectief
onderstreept. Zowel Bram Schutrup als Rik Makkes namen 5 treffers voor hun rekening. Ze
waren, zeker in de cruciale fases, de scherpschutters waarop het team kon bouwen. Maar
ook de rol van de dekking in de slotfase, die zich na de tactische omzetting herpakte,
verdient een groot compliment.
Winterkampioen en wellicht een droomscenario
En zo sluit HV Unitas een onwaarschijnlijk kalenderjaar af. Van de eerste divisie naar de top
van de eredivisie in amper zes maanden tijd. Het is een prestatie van formaat die laat zien
dat er in Drenthe iets heel moois aan het bloeien is. De titel ‘Winterkampioen’, gedeeld met
Tachos, is meer dan een symbolische prijs; het is de bevestiging dat Unitas geen
eendagsvlieg is, maar een serieuze kracht om rekening mee te houden.
De spelers en staf gaan nu genieten van een welverdiende, maar korte winterstop. De
schoenen gaan even uit, de kerstkransjes komen op tafel en de spieren krijgen rust. Maar
niet voor lang. Op 2 januari worden de veters alweer gestrikt en gaat de focus op de tweede
seizoenshelft. Want als dit seizoen ons één ding heeft geleerd, is het dat verslapping dodelijk
is.
De blik is alweer gericht op zaterdag 10 januari. Dan staat de volgende kraker in de
Boerhoorn Arena op het programma. Tegenstander is dan Handbal Rotterdam, een ploeg
waartegen Unitas nog een appeltje te schillen heeft. Eind november waren de
Rotterdammers in het bekertoernooi immers te sterk voor de Drenten. Het belooft nu al een
beladen duel te worden, een ideale start van het sportjaar 2026.
Voor nu mag heel Rolde, of eigenlijk heel Drenthe, genieten van de weelde. Het spandoek
hangt er niet voor niets. Drenthe is rood en blauw. En als Unitas deze lijn doortrekt, zou 2026
wel eens een jaar kunnen worden dat met gouden letters in de geschiedenisboeken van de
club verdwijnt. Voorlopig zitten we niet in een inrichting, maar op een roze wolk boven de
Boerhoorn.
Door: Freddy Makkes
